Door haar Bosnische collega’s werd ze hartelijk verwelkomd. Suhreta: ‘Ze zien mij als één van hen. Ik ken de cultuur en het oorlogsverleden. En omdat ik niet tot de vaste ploeg behoor en dus neutraal in het bedrijf sta, zijn ze heel open tegen me en passen ze de nieuwe kennis direct toe in de praktijk. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat men me te westers zou vinden en dus meer terughoudend zou zijn, maar het tegendeel is waar.’
Het werk in Bosnië heeft veel losgemaakt bij Suhreta. ‘Ik weet nog niet hoe en waar ik mijn toekomst ga invullen. Ik leer hier ontzettend veel over het doordringen tot nieuwe markten. Het is dus voor zowel de suikerraffinaderij als mijzelf een zinvolle ervaring. Officieel blijf ik nog één maand, maar iedere verlenging van de projectperiode is voor zowel het bedrijf als mijzelf winst.’
‘Dit project helpt me, naast het feit dat ik professionele werkervaring op doe, ook te onderzoeken wie ik echt ben. Ik denk dat de mensen van het bedrijf aan mij voelen dat ik Bosnië in mijn hart meedraag. Hoewel ik goed ben geïntegreerd in Nederland, voel ik me nog altijd deels Bosnische. Met deze stap doe ik concreet iets terug voor mijn land.’
